Romeinen 13:11
“U weet hoe laat het is: het is het moment om uit de slaap te ontwaken.”
Het is tijd om wakker te worden. We zijn afgedwaald van waar het echt om gaat.
In een eerdere blog schreef ik waarom ik mij niet langer als christen identificeer. Niet omdat ik God heb losgelaten — integendeel — maar omdat wat vandaag vaak “christendom” heet, haaks staat op wat God ons laat zien in de Bijbel.
Geloof is geen label. Het is geen cultuur, geen gewoonte en geen veilige plek waar we onszelf comfortabel houden. Toch is dat wel wat het voor velen geworden is. Iets wat weinig vraagt en vooral goed moet voelen.
Maar de Bijbel vertelt een ander verhaal. God roept ons niet op tot gemak, maar tot overgave. Niet tot halfheid, maar tot een leven dat apart gezet is. Dat betekent niet dat we beter zijn dan anderen, maar dat we bewust kiezen om anders te leven — met liefde, waarheid en gehoorzaamheid als basis.
Voor mij wringt daar het woord christen. Te vaak zie ik dat het wordt gebruikt zonder dat het leven erachter God weerspiegelt. Woorden zonder daden. Geloof zonder verandering.
Jakobus 2:17
“Zo is ook het geloof op zichzelf dood als het geen daden heeft.”
God vraagt geen perfectie, maar wel een hart dat echt voor Hem kiest. Een hart dat bereid is om te luisteren, te leren en zich te laten vormen — ook als dat ongemakkelijk is.
Dit is geen afwijzing van God.
Dit is juist een terugkeer naar Hem.
Misschien is het tijd dat we minder bezig zijn met hoe we ons noemen, en meer met hoe we leven. Minder comfortabel, maar eerlijker. Minder religie, meer gehoorzaamheid. Minder vorm, meer waarheid.
Lucas 9:23
“Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, dagelijks zijn kruis opnemen en Mij volgen.”