“Hij zal u beschutten met Zijn vlerken, onder Zijn vleugels zult u de toevlucht nemen.”
— Psalm 91:4
Er zijn woorden in de Bijbel die je soms pas echt begrijpt wanneer je ze nodig hebt.
Onder Zijn vleugels
Ik heb lang gedacht dat geloof vooral betekende dat je het juiste moest doen. Dat je moest weten wat God van je vroeg. Dat je moest luisteren, gehoorzamen en proberen de juiste weg te gaan.
En natuurlijk geloof ik nog steeds dat geloof niet alleen iets is wat we zeggen.
Maar ik ben Psalm 91 anders gaan lezen.
Niet als een belofte dat er niets ergs zal gebeuren.
Niet als een lijst met voorwaarden waaraan ik eerst moet voldoen voordat ik bij God mag schuilen.
Maar als een uitnodiging.
Om te komen.
Met mijn vragen. Mijn angst. Mijn zorgen. Mijn onrust. En alles waarvan ik eigenlijk niet weet wat ik ermee moet.
Zoals een vogel haar jongen onder haar vleugels neemt, zo mogen wij bij Hem schuilen.
Dat beeld vind ik mooi.
Want onder Zijn vleugels hoef je niet alles te begrijpen.
Je hoeft niet eerst sterk genoeg te zijn.
Je hoeft niet te doen alsof je nergens bang voor bent.
Je mag gewoon komen.
Psalm 91 zegt: “Mijn toevlucht en mijn burcht, mijn God, op Wie ik vertrouw.”
Vertrouwen betekent voor mij niet dat ik altijd weet wat er gaat gebeuren.
Het betekent ook niet dat het leven altijd veilig voelt.
Maar wel dat ik mag weten waar ik naartoe kan wanneer dat niet zo is.
En misschien is dat uiteindelijk wat Onder Zijn Vleugels voor mij betekent.
Niet een leven zonder stormen.
Maar een plek om te schuilen wanneer ze komen.
Onder Zijn vleugels.
Reactie plaatsen
Reacties