Soms blijven woorden in je hoofd hangen, zonder dat je meteen begrijpt waarom.
Eerder deze week waren dat twee zinnen uit liedjes:
“It's just a cigarette and it cannot be that bad.” “Honey, don't you love me and you know it makes me sad?”
Later kwam daar nog een zin bij:
“I thought I was willing, but tonight I save my life when I showed you the door.”
Ik had deze liedjes niet pas gehoord. Toch bleven juist deze woorden zich herhalen.
Pas later, toen ik de zinnen achter elkaar uitsprak, kwam er een gedachte bij me op.
Wat als je iets de deur moet wijzen, juist omdat je weet dat het niet past bij Degene van wie je zegt dat je houdt?
De Bijbel heeft me de laatste tijd steeds meer laten nadenken over tradities en gebruiken die zo normaal zijn geworden dat we ons nauwelijks nog afvragen waar ze vandaan komen.
In Jeremia 10:2 lezen we: “U mag u de weg van de heidenvolken niet aanleren.”
En in 1 Johannes 3:4: “De zonde is wetteloosheid.”
Ik geloof steeds meer dat liefde voor God niet alleen gaat over wat we zeggen.
Jezus zegt:
“Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.”
— Johannes 14:15
Dat zijn woorden waar ik niet zomaar omheen kan.
Want als ik zeg dat ik Hem liefheb, maar vervolgens bewust blijf doen waarvan ik geloof dat Hij het niet van mij vraagt, wat betekent die liefde dan eigenlijk?
Dat betekent niet dat gehoorzaamheid altijd makkelijk is.
Sommige dingen zijn zo verweven met ons leven en onze cultuur dat afstand nemen ervan voelt alsof je iets achterlaat wat altijd vanzelfsprekend was.
Voor mij betekent dat onder andere dat ik afstand doe van kerst, pasen, oud en nieuw en verjaardagen. Niet omdat ik denk dat iedereen dezelfde keuzes moet maken op precies hetzelfde moment. Maar omdat ik naarmate ik meer onderzoek doe en de Bijbel lees, steeds sterker ben gaan geloven dat deze tradities niet thuishoren in mijn leven met God.
Hij heeft ons Zijn eigen dagen gegeven.
De sabbat. Zijn feesten.
Dagen die in de Bijbel betekenis hebben.
De zin “I save my life when I showed you the door” bleef daarom bij me hangen.
Want soms betekent kiezen voor wat je gelooft, ook daadwerkelijk iets de deur wijzen.
Niet uit angst. Maar uit liefde.
Mozes zegt in Deuteronomium 30: “Ik heb u het leven en de dood voorgehouden, de zegen en de vloek. Kies dan het leven.”
Dat is uiteindelijk waar het voor mij om draait.
Niet om een lijst van dingen die niet meer mogen.
Niet om mezelf beter te voelen dan iemand anders.
Maar om de vraag:
Als ik geloof dat God mij een weg wijst, ben ik dan bereid die weg ook te gaan?
Ik weet dat niet iedereen deze overtuiging zal begrijpen.
Maar dit is de weg die ik zelf ben gaan zien.
En daarom wil ik blijven zoeken naar wat God van mij vraagt.
Soms betekent dat iets vasthouden.
En soms betekent het dat je de deur opendoet...
en iets laat gaan.
Voor Hem. Uit liefde.
Reactie plaatsen
Reacties